Refleksje z Chin

Jako że na wyjazd do Chin Ola dostała w ambasadzie Chińskiej wizę Q1 dla rodzin (która uprawnia do wjazdu ale w ciągu miesiąca trzeba wystąpić o pozwolenie na pobyt – i wtedy nie trzeba aplikować o wizę za każdym razem jak się chce lecieć do Chin), zebraliśmy wszystkie niezbędne dokumenty.

Zarejestrowaliśmy ją na posterunku policji, zrobiliśmy zdjęcie – co ciekawe, w Chinach jak się załącza zdjęcie do dokumentów to trzeba mieć od fotografa zaświadczenie (koniecznie z pieczątką) kiedy ono było zrobione.

Złożyliśmy dokumenty, zapłacili 100 RMB (ok. 50 zł) i mieliśmy wyznaczony termin odbioru na dzisiaj (21.09). Moje podejrzenia wzbudziło jedynie to, że nie zabrali paszportu. Jak sam się ubiegałem o pobyt czasowy to zabrali mi paszport, anulowali wizę, wkleili inną naklejkę. A tutaj… nic. Rozmawiałem z Ritą i doszliśmy do wniosku że może nie zrozumieli o co nam chodzi – tutaj to zjawisko bardzo powszechne – chcesz jedno a dadzą ci drugie i jeszcze powiedzą że lepsze.

Inna dziwna rzecz, że od Rity chcieli kartę czasowego pobytu w Polsce i informacje jak długo tu była – teoretycznie bez związku bo równie dobrze mogła przebywać na wizie a po za tym występowaliśmy o pobyt dla Oli – praktycznie polskiej obywatelki.

Dzisiaj, przy odbiorze mieliśmy wszystko wyjaśnić. Rita zaczęła po Chińsku wyjaśniać ale widziałem że coś idzie nie tak więc sam się postarałem sprawę w bardzo prosty sposób wyjaśnić (na szczęście tu mówią po angielsku). Powiedziałem im „Ola – polska dziewczyna, dajcie nam nalepkę taką jak moja (pokazałem im moją nalepkę w paszporcie) i nic więcej od was nie chcemy”. Komunikat był bardzo prosty. Ale to ich nie przekonało. Cały czas upierali się że nie trzeba żadnej nalepki bo przez nich Ola jest traktowana jako… chińska dziewczyna. Upierałem się, że skoro Chińska, to nie potrzebowała by wizy a jednak musieliśmy jej wizę załatwić. Jak im trzeci raz powiedziałem że „Ola to polska dziewczyna” to chyba widzieli że się zdenerwowałem i spokojnie mi wszystko wyjaśnili.

Według nich w ambasadzie zrobili błąd bo powinni wydać tylko „kartę podróży” – coś w tym rodzaju. Tak, czy inaczej dostaliśmy od nich książeczkę (wyglądającą jak niebieski paszport) uprawniającą Olę do wjazdu do Chin przez rok – później trzeba odnowić.

Drążąc temat, powiedziałem im, że Ola ma Polski paszport a w Chinach nie ma podwójnego obywatelstwa (tak więc nie może już być ‚niestety’ Chinką) ale okazało się że to obowiązuje w przypadku osób pełnoletnich – do 18 roku życia jest traktowana jak Chinka potem powinna określić jakiej chce być narodowości. Powiedziałem więc, że skoro tak, to dajcie jej Chiński paszport ale okazało się że.. to nie takie proste.

Atmosfera się uspokoiła i Rita trochę z tą kobietą (urzędnikiem) porozmawiała. Jeśli chodzi o pytania dotyczące jej pobytu w Polsce i czasu ile tu spędziła to chodzi o to, że Chiński rząd chce to kontrolować (sprawdzać) bo kwitnie tu proceder, że kobiety w zaawansowanej ciąży wyjeżdżają do innych krajów i tam rodzą.

Nie jest to nic nadzwyczajnego – czytałem o tym, ale myślałem, że wyjeżdżają żeby urodzić w bezpiecznych warunkach albo żeby dziecko ‚miało lepiej’ bo będzie innej narodowości.

Okazuje się, że wyjeżdżają bogate kobiety (też nic dziwnego –  teoretycznie – bo biedne nie mają pieniędzy żeby wyjechać) ale jest tu ‚drugie dno’. Według Chińskich wladz rodzenie dzieci za granicą ma na celu transfer dużych majątków – może to mieć sens. Tutaj jest masa ludzi z fortunami pochodzenia których nie są w stanie udowodnić. Chiński rząd ostro wziął się za korupcję – ludzie nie wiedzą gdzie pieniądze chować. Może rzeczywiście za pośrednictwem dziecka (które ma inną narodowość i na które można wszystko przekazywać) wyprowadzają kasę… kto to wie…

Wybrliśmy się dzisiaj na spacer do Zumiao – takie centrum Foshan. Po drodze zahaczyliśmy o targi pracy pod wieżą  – niżej kilka fotek. Targi pracy są praktycznie co tydzień w różnych miejscach w Foshan. Co ciekawe w Chinach brakuje ludzi do pracy. Chińcycy nie są związani ani z miejscem pracy ani pracodawcą – sam pamiętam jak w 2009 (albo 2010 sam już nie jestem pewien) po Chińskim Nowym Roku wróciło tylko 15-20% ludzi. Reszta na spotkaniach familijnych dowiedziała się że w Shanghaju dają lepsze warunki i tam pojechali po świętach.

Na dworze bardzo gorąco – 32 -35 a do tego duża wilgotność. Dobrze że w wielu miejscach przy przejściach dla pieszych są namioty – przynajmniej jest się w cieniu jak się czeka na zmianę świateł.

Jak już pisałem Zumiao to centrum Foshan – jest tam masa centrów handlowych jest stara Chińska świątynia (tak właściwie to ona nazywa się Zumiao) – są występy i pokaz kung-fu (bo trzeba wiedzieć że kung-fu wywodzi się z Foshan). Dom rodzinny Brucea Li jest w Foshan (chociaż on urodził się w innym miejscu ale jego rodzina tu mieszkała).

My byliśmy w innym miejscu – nieopodal była dzielnica bardzo starych domów. Jak pierwszy raz tu byłem to wszystko było ogrodzone i systematycznie wyburzane. Potem jednak Chińczycy poszli po rozum głowy i zamiast to wyburzać zaczeli to rekonstruować i powstała taka „starówka”. Zreszcztą w wielu miastach można spotkać się z czymś takim – np. w Wuxi jest dużo większa. Wszystko utrzymane w oryginalnym stylu. Wszystkie znane knajpy tu są – Irish Pub, Starbucks, restauracje niemieckie, włoskie i z innych regionow Chin. Drogo…

Ola chyba najlepiej z nas wszysttkich znosi taką pogodę – śpi w wózku osłonięta od słońca. Czasem się obudzi, pogada, napie się… daje radę. A, na zdjęciu z kubeczkiem z IKEA – odpisali mi na maila następnego dnia przepraszając za niedogodności i że postarają się uwagi wziąść do serca (itp.) ale napisali też że już w następnym roku będzie IKEA w Foshan. Super, bo jazda w korkach do Kantonu to porażka.

Ponieważ jest tu bardzo gorąco i piwo robi się ciepłe zanim się je dokończy – trzymam szklankę w zamrażalniku, jest lepiej. 🙂

Na koniec trochę dobrej muzyki… można poczuć klimat.

Musiałem dzisiaj pojechać do Polskiego konsulatu – tłumaczyli dokumenty z Polskiego na Chiński a co najważniejsze przybili na tym pieczątki. Pieczątka w Chinach to podstawa – inaczej jak u nas. U nas bardziej liczy się podpis – tutaj jak pismo ma pieczątkę to dopiero jest ważne.

Po ostatnich doświadczeniach na Chińskich drogach zdecydowałem się pojechać autobusem a potem metrem. Jak się okazało miałem rację – jeszcze 9 mies. temu (kiedy byliśmy w Chinach) takich korków nie było. Teraz to… masakra.

Pieszych też nie brakuje… chociaż wcześniejniej nie było tak wielu rowerzystów…

Polski konsulat w Kantonie (Guangzhou).  Zmienił się cały skład – inny konsul, więcej pracowników – głównie młodzi ludzie.

Konsulat jest na wyspie Shamian – z tą „wyspą” to ciekawa historia – z jednej strony graniczy z rzeką Perłową ale z drugiej strony ‚rzeka’ jest sztuczna – został wykopany kanał żeby oddzielić część trytorium i zrobić wyspę. Głównie anglicy i francuzi budowali to na swój sposób izolując się od Chin. Ale też Polski konsulat był tu dość wcześnie. Po za tym wiele konsulatów czy też ambasad też się tu umiejscowiło (Francuska, Niemiecka, Japońska, Norweska, Angielska i inne). Generalnie miejsce niezwykłe – ciche, spokojne, z zabudową europejską i masą drzew. Inny świat.

Jedynie miejsce gdzie się nie czuje że jest się w Chinach. A racze, że jest się w Chinach znanych z książek.

Urokliwe miejsce – zawsze jak tak jestem znajduję czas żeby usiąść w tym parku i spokojnie wypić piwo w tej niezwykłej atmosferze.

Wyspa cieszy się wielką popularnością – można tu spotkać wycieczki szkolne ale częściej można się natknąć na sesje zdjęciowe. Głównie narzeczeni ale też modelki z całego świata. Jak widać na filmie ‚rozkładają’ się z całą garderobą. Co chwila zmieniają ubrania i następne ujęcia… Niestety film nie za dobry, nie mogłem złapać ostrości…

Na koniec kilka zdjęć Oli. Tą fajną poduszkę kupiliśmy w IKEA w Kantonie. Wczoraj strasznie się zdenerwowałem jak zobaczyłem na stronie IKEA w Kantonie że są ‚family friendly’ – przyjaźni rodzinie. Napisałem do nich maila że wiecej z dzieckiem w wózku nie pójdę bo są ‚family not friendly’. Zobaczymy czy odpiszą.

Na początek trochę aktualnych zdjęć Oli.

Ola ma ostatnimi dniami dosyć wysokie gorączki (pod 39) – prawdopodobnie związane z zębami, dlatego na razie nie ma co iść do lekarza (bo co najwyżej przepisze antybiotyk). Zbijamy paracetamolem. Zresztą, nawet obawiam się iść do lekarza bo tutaj nie ma odseparowanych dzieci zdrowych od chorych – szybciej złapie coś nowego. Po za tym Chińscy doktorzy z miejsca wysyłają na kroplówkę, żeby uzupełnić elektrolity. Są sale (wyglądają jak poczekalnie) gdzie siedzi po 40-50 osób i wszyscy mają podłączone kroplówki. Podobnie jest z dziećmi.

Jest jeszcze jedna rzecz na którą Rita zwróciła uwagę po pobycie w Polsce – u nas farmacja jest odseparowna od szpitali – tutaj lekarze (podobno) przepisują masę leków bo szpital zarabia na lekach.

Rita znalazła jakieś plastry na ból głowy – jako że nie byłem pewny co Chińczycy w tym plastrze mają i czy to nie jakaś podróbka powiedziałem że nie ma potrzeby żeby tego używać. Następnego dnia Rita powiedziała że to są Japońskie plastry – więc się trochę uspokoiłem i jej przykleiliśmy. Czy działało? Trudno powiedzieć.

Na zewnątrz bardzo gorąco i parno ale w parku (który jest przy osiedlu) da się wytrzymać.

W parku zmiany – śmietniki zostały ‚zamaskowane’ – teraz można się czuć jak w lesie.

Zakupy w Metro (takie nasze makro). Ceny niższe i większy wybór zagranicznych towarów – jest nawet polskie mleko. Drogie jak każde importowane (13.70 rmb za pół litra – ok. 6 zł)  ale jest promocja przy zakupie 3 jedno gratis. Masło – 200 g – od 12 do 15 zł. Ser też jest tańszy jak się kupi więcej – przy 3 kg to 35 zł/kg. Normalnie 200g to ok 15 zł.

Są ryby i kraby (sezon się zacznie wkrótce).

Jest też krokodyl – cena jedynie jakieś 70 zł/pół kilo.

Ale nie ma to jak Chińskie jedzenie – Rita zrobiła małże, ostrygi i rybę – pychota. Można to tylko porównać z tatarem w Bielsku.

Z tym Chińskim jedzeniem to też dziwna sprawa – rozmawiałem z wieloma Chińczykami którzy byli w europie (ostatnio z sąsiadem który zorganizował prywatną wyprawę z córką, bratem i córką brata – wynajeli samochód odwiedzili Francję, Włochy, Austrie i Czechy) i wszyscy nie są zadowoleni z jedzenia. Wszystko fajnie ale jedzenie – niedobre.

I na koniec jeszcze o zakupach w Ikea. Pojechaliśmy samochodem z wózkiem w bagażniku – opowiadałem Ricie że Ikea na całym świecie jest zorganizowana tak, że z wózkiem można się łatwo poruszać – jak się okazało w Chinach to nie działa.

Poblokowane wszystko – tak, żeby nikt z wózkiem (sklepowym) nie wyjechał na zewnątrz. Wszystkie schody ruchome wewnątrz mają słupki wąsko rozstawione – tak, żeby czasem ktoś się nie przedostał z wózkiem.  Przed wszystkimi schodami robiliśmy naradę jak je pokonać – najczęściej Rita brała dziecko na ręce, ja składałem wózek i przenosiłem go nad barierkami – masakra. Zastanawiam się czy nie napisać do IKEa – bo tego nie ma na człym świecie.

Chociaż trochę sami sobie winni – tutaj nie ma parkingu przy sklepie (jest malutki do zaparkowania na 15 min. ale to się nie liczy). Wcale się nie dziwię że ludzie z wózkami maszerowali do samochodów i zostawiali je w okolicy.

Zresztą, z Ikeą w Guangzhou (Kantonie) to jest dziwna historia… Ikea ma zasadę że stawia sklepy na własnych gruntach – nie wynajmują, nie dzierżawią. W Chinach ziemia jest własnością państwa – może tylko być dzierżawiona. Nie ma prywatnej własności. Ale nie wiadomo dlaczego Chińczycy ulegi Ikei i im grunty sprzedali (ale tylko w Kantonie) w innych lokalizacjach (chyba w 17 miastach) podobno (ale do końca nie wiem) Ikea dzierżawi .

Niżej trochę fotek ze sklepu – mnie zawsze rozbawia klimat tam panujący -taki domowy, z duuużą ilością domowników.

W sumie kilkanaście godzin lotu i jesteśmy w Kantonie. Walizek nam nie sprawdzali, do kontroli paszportowej przepuścili bez kolejki – cywilizacja…

Różnicę czasu trzeba było odespać ale dla Oli nie było problemu.

Mieszkanie zapuszczone – kurz na kilka milimetrów dosłownie wszędzie łącznie z firankami. Jako że tu nie ma zim nie ma też potrzeby robić szczelnych okien. Okna są aluminiowe i większości przesuwne. Musiało nieźle wiać z zewnątrz. Na szczęście myszy nie było – chociaż ślady na to wskazywały. Trochę karaluchów i gekon – bardzo tłusty zresztą. O karaluchach chyba nie opowiadałem – w porównaniu z naszymi to olbrzymy.

Samochód nie działał, mój chiński numer telefonu przestał działać, piecyk od ciepłej wody też nie dał się uruchomić, klimatyzatory ciekły, internet do niczego – masakra. Większość tematów już załatwiona.

Oczywiście Ola jest postrzegana jako wyjątkowo piękna bo chińczycy uważają że białe dzieci są bardziej urodziwe od chińskich. Gdziekolwiek nie jesteśmy z Olą – czy na ulicy czy w sklepie – wszędzie zaglądają do wózka i pieją z zachwytu – opędzić się nie można.

Po przylocie trzeba się tu ze wszystkimi spotkać – taki zwyczaj – coś jak nasze odwiedki.

Niżej kilka zdjęć ze spotkania z kolegą Rity (który nas zresztą odebrał z lotniska). Była też koleżanka z klasy (kolegi) z dzieckiem. Dziecko robi wrażenie – 8 kg żywej wagi w 3 miesiącu – teraz ma 4 i nie wiadomo ile waży.

Tak więc Ola wcale nie jest gruba!

Wystraszyłem się że zaraz i Ola nabędzie więcej ciałka więc poprosiłem Ritę żeby zapytała matkę tego dziecka (to ta w okularach) czym się odżywia i żeby sama tego nie jadła.

Chińczycy dzieci sadzają bardzo wcześnie – może dlatego potem chodzą na krzywych nogach. Zapytałem czy u nich sprawdzają dzieciom bioderka ale (tak jak przypuszczałem) byli bardzo zdziwieni i pytali nawet ‚a po co to’. Szczepienia mają dzieci co miesiąc – u nas co 6 tygodni, więc pewnie czym innym szczepią. Dobrze że załatwiliśmy ten temat w Polsce.

Następnego dnia w restauracji spotkaliśmy się z Rity szefem i jeszcze jakimiś ludźmi.

Kilka zdjątek z przelotu.

Opis może będzie później bo teraz walczymy z mieszkaniem które po kilku miesiącach nieużywania wygląda jak zapuszczone (co prawda to Rita walczy 😉 ) i samchodem który nie daje się odpalić. Raz się udało – jeździłem godzinę po mieście żeby naładować akumulator, ale po godzinie jazdy też nie działa 🙁  Zresztą ‚jeździłem’ to nie najlepsze słowo – lepsze jest usiłowałem się poruszać żeby nikt samochodu nie porysował i nie przejechać nikogo kto przechodzi przez jezdnię w dziwnym miejscu – ale to temat na inny raz.

Jest w Kantonie market herbaciany…

Miejsce gdzie zaopatrują się wszyscy sprzedawcy z małych sklepików które można znaleźć na każdej ulicy. Takie centrum hurtowe – chociaż kupić mozna każdą ilość.

Market to taka ‚dzielnica’ – to nie jest mały obszar. Pomijając wielkie centra (po kilka pięter) i targ  ‚na świeżym powietrzu’ to w zasadzie wszystkie okoliczne ulice składają się z drobnych sklepów z herbatą.

Kolejny market herbaciany

Podsumowując… Market herbaciany warty odwiedzenia. Sklepiki kolorowe, wszędzie mieszający się zapach różnych gatunków herbat… Jest to też ztrakcja turystyczna – wiele przewodników opisuje jak tu trafić. Ja będę tu napewno jeszcze raz jak będę kupował herbatę przed wyjazdem do Polski – ceny przynajmniej o połowę niższe od lokalnych sklepików.